Αφιέρωμα για την Άλωση της Κων/πολης του 1453
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας, καθώς σήμανε το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στα μέσα του 15ου αιώνα, η Πόλη δεν θύμιζε σε τίποτα την παλιά της δόξα. Ήταν ένα εξασθενημένο κράτος-πολίσμα, με πληθυσμό που είχε μειωθεί δραματικά λόγω της φτώχειας και των επιδημιών.
Η πολιορκία ξεκίνησε την άνοιξη του 1453 με μια τεράστια δυσαναλογία δυνάμεων. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος είχε στη διάθεσή του ελάχιστους στρατιώτες και μερικούς ξένους εθελοντές, κυρίως Γενουάτες με αρχηγό τον Ιωάννη Ιουστινιάνη. Απέναντί τους, ο νεαρός Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ παρέταξε έναν πολυάριθμο στρατό, ο οποίος υποστηριζόταν από ένα πανίσχυρο για την εποχή πυροβολικό, με κεντρικό όπλο ένα τεράστιο κανόνι που είχε κατασκευάσει ο τεχνίτης Ουρβανός.
Το πιο χαρακτηριστικό στρατηγικό γεγονός της πολιορκίας ήταν η μεταφορά του οθωμανικού στόλου από την ξηρά. Καθώς η βαριά αλυσίδα των Βυζαντινών έκλεινε την είσοδο του Κεράτιου Κόλπου, ο Μωάμεθ διέταξε να στρωθούν λαδομένες ξύλινες ράγες και μετέφερε τα πλοία του πάνω από τους λόφους του Γαλατά. Η κίνηση αυτή ανάγκασε τους αμυνόμενους να μοιράσουν τις ήδη λίγες δυνάμεις τους για να καλύψουν και τα θαλάσσια τείχη.
Η τελική επίθεση έγινε τα ξημερώματα της 29ης Μαΐου. Η θεωρία ότι η Πόλη έπεσε επειδή κάποιος ξέχασε ανοιχτή μια μικρή πύλη, την Κερκόπορτα, αποτελεί κυρίως έναν μεταγενέστερο θρύλο. Στην πραγματικότητα, η άμυνα κατέρρευσε λόγω της ασφυκτικής πίεσης των Οθωμανών στα κατεστραμμένα τείχη και εξαιτίας του σοβαρού τραυματισμού του Ιουστινιάνη, που ανάγκασε τους άνδρες του να υποχωρήσουν. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έπεσε μαχόμενος στις πύλες και το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ, δίνοντας γέννηση στον γνωστό θρύλο για τον «Μαρμαρωμένο Βασιλιά».
Οι συνέπειες της Άλωσης άλλαξαν τον χάρτη της εποχής. Πολλοί Βυζαντινοί λόγιοι κατέφυγαν στην Ιταλία μεταφέροντας αρχαία χειρόγραφα, γεγονός που βοήθησε στην άνθηση της Αναγέννησης. Παράλληλα, επειδή οι Οθωμανοί έλεγχαν πλέον τους παραδοσιακούς εμπορικούς δρόμους προς την Ασία, οι Ευρωπαίοι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν νέες θαλάσσιες διόδους, κάτι που οδήγησε τελικά στις μεγάλες γεωγραφικές ανακαλύψεις.