Απόλλων: Όταν ο Τύπος "συγκρούστηκε" με τον Καποδίστρια.
Η εφημερίδα «Απόλλων», η οποία εκδόθηκε στην Ύδρα από τον Μάρτιο έως τον Οκτώβριο του 1831 υπό τη διεύθυνση του νομομαθούς Αναστασίου Πολυζωίδη, συνιστά το πλέον εμβληματικό και οξύ παράδειγμα μαχητικής δημοσιογραφίας κατά την καποδιστριακή περίοδο. Η κυκλοφορία της συνέπεσε με την κορύφωση της πολιτικής και θεσμικής ρήξης ανάμεσα στο συγκεντρωτικό, εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και τα συμφέροντα των παραδοσιακών τοπικών ηγεμονιών, ιδίως της υδραίικης ναυτικής ολιγαρχίας.
Αρχικά, ο Πολυζωίδης επιχείρησε να τυπώσει το έντυπο στο Ναύπλιο, ωστόσο η άρνηση της διοίκησης να παράσχει τη σχετική άδεια βάσει των αυστηρών περιοριστικών διατάξεων περί Τύπου τον οδήγησε στη μυστική μεταφορά των τυπογραφικών στοιχείων στην Ύδρα. Υπό το καθεστώς της de facto αυτονομίας και ασυλίας που παρείχε το νησί, η εφημερίδα απέκτησε το απαραίτητο ασφαλές ορμητήριο για την απρόσκοπτη κυκλοφορία της. Φέροντας ως τίτλο το όνομα του θεού του φωτός και της αλήθειας, καθώς και το πλουτάρχειο μότο περί της αναγκαιότητας της παρρησίας στον δημόσιο λόγο, το έντυπο συγκρότησε εξαρχής μια επιθετική ταυτότητα απέναντι σε αυτό που εκλάμβανε ως κυβερνητικό αυταρχισμό.


Ο κεντρικός σκοπός του «Απόλλωνα» υπερέβαινε σαφώς τα συνήθη όρια της δημοσιογραφικής κριτικής, αποτελώντας ένα στρατηγικό πολιτικό εργαλείο για την ιδεολογική απονομιμοποίηση και την τελική ανατροπή της καποδιστριακής εξουσίας. Μέσα από τη φιλελεύθερη και συνταγματολογική φαρέτρα του Πολυζωίδη, η εφημερίδα αξίωνε την άμεση σύγκληση Εθνικής Συνέλευσης, την επαναφορά του Συντάγματος της Τροιζήνας του 1827 και την κατοχύρωση της ανεξαρτησίας του Τύπου, καταγγέλλοντας τη συγκεντρωτική γραφειοκρατία ως ξενόφερτη δεσποτεία. Καθώς όμως οι ένοπλες εντάσεις μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης κλιμακώνονταν κατά το καλοκαίρι του 1831, ο πολιτικός λόγος της εφημερίδας ριζοσπαστικοποιήθηκε περαιτέρω. Ο Κυβερνήτης έπαψε να αντιμετωπίζεται απλώς ως σφαλερός διαχειριστής της εξουσίας και χαρακτηρίστηκε απερίφραστα παράνομος τύραννος, διαμορφώνοντας έτσι στο αναγνωστικό κοινό το θεωρητικό και ηθικό υπόβαθρο που καθιστούσε τη βίαιη αντίσταση θεμιτή πράξη αυτοάμυνας του έθνους.

Η κορύφωση αυτής της πολεμικής αποτυπώθηκε με τον πιο δραματικό τρόπο στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας (φύλλο αρ. 61, εκδοθέν στις αρχές Οκτωβρίου του 1831), αμέσως μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια στο Ναύπλιο. Στο κείμενο αυτό, ο Πολυζωίδης υποδέχθηκε την εξόντωση του ηγέτη με απροκάλυπτη ευφορία, εντάσσοντας την ενέργεια των Κωνσταντίνου και Γεωργίου Μαυρομιχάλη στο ιστορικό σχήμα της αρχαιοελληνικής και ρωμαϊκής τυραννοκτονίας και εξυμνώντας τους δράστες ως νέους Αρμοδίους, Αριστογείτονες και Βρούτους. Αναφέρει χαρακτηριστικά «Παύομεν την έκδοσιν της εφημερίδος μας, επειδή απολαύσαμεν τον σκοπόν μας – ο τύραννος δεν υπάρχει πλέον».
Ταυτόχρονα, αναγγέλθηκε η οριστική διακοπή της κυκλοφορίας της εφημερίδας. Με τη φράση αυτή επισφραγίστηκε η παραδοχή ότι η εφημερίδα δεν υπήρξε ένας ουδέτερος δίαυλος επικαιρότητας, αλλά ένα στοχευμένο πολιτικό όπλο που αυτοκαταργήθηκε τη στιγμή ακριβώς που εξουδετερώθηκε το αντικείμενο της πολεμικής του.
